1 Senenin Sonunda - 3 Temmuz'a Dair

İyi ki doğdun bir tanem. İyi ki doğduk. 1 yıl önce bugün nasıl heyecanlı bir koşturma içindeydik. Senin doğum günü geri planda kalmıştı bizim evlilik günümüz haline gelmesinin etkisiyle :) Hayatımın en güzel, en eğlenceli, en keyifli günüydü.


Sabah erkenden kalktık. Güzel bir duşun ardından, saat 10 gibi benim makyajımı yapmak üzere Sevgili Yeşim'in (Solak) annesi kapımızdaydı. Rüyalar gibi bir makyaj yaptı bana tam istediğim gibi abartısız, sade. Makyajı hiç yakıştırmadığım yüzümde o kadar güzel durdu ki o makyaj, kendime bakmaya doyamadıydım bütün gün :)


Makyaj yapılırken kızlar doluşmaya başladılar eve, tatlılarım benim, Didem, Duygu, Neşe... Düğün günlerini planlayan herkese şiddetle önerim: o gün yakın arkadaşlarınız tüm gün sizinle olsun mutlaka, hem hayatınızı kolaylaştırıyor, hem de müthiş eğlenmenize sebep oluyorlar. Benim günümün harika geçmesinin müsebbibi onlardır :)


Kızların gelmesiyle heyecan, kahkaha iyice arttı zaten, sonradan Çıtır Busemiz de eklendi onlara ve hep beraber kuaföre gittik. Benim kuaför işi zor oldu, saçımı yapacak çocuk direksiyon sınavındaydı. Öneri 2: O gün sınavı, işi filan olanlara saç yaptırmıyoruz, bile bile lades. 3 saatlik kuaför maceramızın sadece son 20 dakikasında benim saçım yapılınca kısa sürede dağıldı elbet. Ama yine de güzeldi, dağınık bir model oluverdi :) Kuaförde geçen dakikalarda boş durulmadı, Neşe'nin önderliğinde nedimelerin bileklerine, sağdıçların yakalarına yerleşecek olan çiçekler hazırlanıp bağlanmaya başladı. Bu arada damat da kendi arkadaşlarıyla kuaför, araba süslemesi vb. konuları organize etmek üzere koşturmakta...


Bu arada Neşe ve Buse'nin çekimleriyle bol bol fotoğraflandık makyaj sürecinden başlayarak tüm gün boyunca. Ne kadar teşekkür etsem az onlara.


Derken kuaförden süratle çıkış, eve geliş ve bana gelinliğin kahkahalar eşliğinde giydirilmesi :) Bu arada Nazlı'm da geldi, ekip tamamlandı. Herkesler bir ucumdan tutarak beni gelinliğe yerleştirip güzelce paketlediler. Küpelerimin ve kolyemin önceden denemesini yapmıştım zorlanmadan takayım diye, iyi ki yapmışım küpelerden biri çok zor açılıyordu, onu da hallediverdik. 


Ve gelin hazır :) Damat zaten hazır telaşlı:) Duygu'nun ayarladığı bembeyaz lüks gelin arabamızla nikah dairesinin yolunu tuttuk. Gelin odasına 7-8 kişi yerleşmemiz, orada da fotoğraflar, gülüşmeler. Bu arada Serhat'ın bizim CD'yi verecek görevliyi ararken bir nikahın ortasına giriş yapması... 


Veeee sıra bizde... Bizi odadan alıp nikahın kıyılacağı salonun kapısına götürüyorlar, bekliyoruz heyecanla sıramızı. Derken... Impossible Mission müziğinin eşliğinde (pek havalı oldu) salona giriverdik. Ayyy sonrası daha da heyecanlı. nereye baksam neyi duysam, herkesin gözü bizde - ki hiç sevmem. Şahitler benim Fifi teyzem, Olgun'un Güldane Halası, pek heyecanlılar. Kuaförde aceleyle takılmış duvağın azizliği, tam gözümün önünde kocaman dantel parçaları, hiç bişi görmüyorum:) Çekiştirip düzeltmeye çalışsam da artık zor. Neyse nikah kıyıldı, Olgun anonsu filan beklemeden fırladı ayağa, e tabii ben de. Kocamı yalnız bırakır mıyım. Duvaktan kurtardı beni çok şükür. Oh beee dünya varmış. Öneri 3: Neymiş, duvak takıldıktan sonra iyi kontrol edilecek, ağzını burnunu gözünü filan nasıl kapatıyor, görüş alanı nasıl kontrol edilecek. Duvak işi aceleye gelmez.


Yine birileri bize yol gösterdi, takı takınma yerine doğru giderken yoginiciklerimden Gonca'yla Dicle'yi görüyorum yol üstünde, sevinçle, gözleri dolu dolu bakıyolar bana, mutluluğum katlanarak artıyor sevdiklerimi etrafımda gördükçe. Ne güzel bir gün bu allahım, hem sevdiğim adamla evleniyorum hem herkes burada!


Gelsin takılar :) Herkesi öpüyorum kokluyorum keyifle, sağolsunlar verdikleri takılar hayatımızı kolaylaştırıyor ilerki dönemde. 


Annecim heyecanlı, herkes mutlu, telaşlı. Bizim Nero (görümcem) herkese yetmez diye nikah şekerlerini kimseye koklatmıyor, elde kalıyor tabii bir sürü :)))))) Çok gülüyoruz buna sonradan. Hala dağıtıyoruz onları sağa sola, tabii içinde şeker yoktu lavanta var sadece.


Nikah salonundan ayrılıp eve dönüyoruz apartmamınızın bahçesi nikah fotoları çekmeye çok müsait, çimlerin üzerinde fotoğraflıyorlar yine bizi Neşe'yle Buse. Çok mutluyuz, bakmaya doyamıyorum kocama. Öyle de yakışıklı ki bugün. Nazar değer diye korkuyorum her zamanki gibi.


Herkes evde, biraz vakit geçirip sonra yola çıkıyoruz akşam eğleneceğimiz Sed Otel'e doğru. Trafik felaket uzun sürüyor yol, gelinin şöforü tecrübeli (Serhat), yolculuk neşeli.


Akşam boğaz manzarası eşliğinde kurtlarımızı döküyoruz, bir eğlence bir eğlence. Çıkışta gelinin çiçeği görümceye gidiyor. Boşa değilmiş, yakınlarda hayırlı haberler gelebilir görümceden :)


Mükemmel bir gün, gece. Hep dediğim gibi, hayatımın en güzel günü. İnsanın aşık olduğuyla evlenmesi harika bir şey. Balayı yapamadık hala koşturmaktan. Ama planlıyoruz fena halde :)


Odim, iyi ki doğdun. İyi ki evlendik. Çok mutlu, eşsiz bir yıldı. Nice mutlu, sağlıklı, birlikte yıllara. Seni çok seviyorum.


Bidin 

Odi ve Bidi

Juliet'i Kısırlaştırıyoruz

Kızımız Juliet pek tatlı, güzel bir kedi. Geldiği günden beri evin kızı oldu, her dakikamız onunla geçiyor. Ne yedi, ne içti, sağa baktı, sola döndü, elini yanağına dayadı, oynadı, gurladı (miyav demiyor pek, gurrr-vikkkk diyor), mutlu mu, keyifsiz mi... her haliyle ilgi odağımız. 

Veterinerden çok korkuyor. Oysa ki veterineri dünyalar tatlısı bir kız, Juliet'i çok seviyor, her gördüğünde bağrına basıyor - du ki artık basamıyor çünkü bir kaç ziyaret önce kızcağızın yüzünü tırmaladı velet. Her veterinere gidişimiz olay. Juliet'in surat beş karış, benim kalbim gümbür gümbür. Tırnağını bile keserken sinirleniyor kızcağıza.

Veterinerimizin söylediğine göre iyi bakılmaktan olabilir, kızımız kızışma dönemine erken girdi, 4 aydır 1'er hafta arayla sürekli bağırıyor. Bize epeydir uykusuz geceler yaşattığı gibi, kendisi de yemiyor, içmiyor, mutsuz, dağınık oluyor o dönemlerinde. Artık 8 aylık oldu, veterinerlerimizle konuştuk, yarın kısırlaştırma ameliyatı yapılmasına karar verildi. Sürekli kızışma döneminde olmasının bir diğer sebebi de kist olma ihtimali imiş, ameliyat biraz ciddi olabilir diye, veterinerimiz hocasıyla beraber yapacak ameliyatı. 

Veterinerlerimize çok güveniyoruz, burada reklamlarını da yapayım, Suadiye'de Vetelite (http://www.vetelite.com/). Mükemmel bir mekan, tertemiz, mis gibi. Ameliyathaneleri, cihazları, teknikleri son derece modern. Her şeyden önemlisi de, hayvanları çok seviyorlar ve sahiplerinin psikolojisini de çok iyi anlıyorlar. Yarınki ameliyattan hiç korkmuyorum. Beni endişelendiren tek şey, Juliet'in psikolojik olarak nasıl etkileneceği. Uyandığında evinde olmamak, benim yanında olamamam muhtemelen, belki 1 gece orada kalmak zorunda olması...onu endişelendirecek, belki de terk edildiğini zannedecek. Ve bu durum beni inanılmaz üzüyor. Üzüldükçe dramatik düşünceler ve kurgular beynimde büyüdükçe büyüyor. 

Zaten zihin o kadar seviyor ki dramatize etmeyi. Mesela bu yazının başlığı "Juliet ameliyat masasında" filan gibi çok daha dramatik bir şey olacaktı!!! 

Hayatı olduğu gibi kabul etmek zor geliyor eğer söz konusu sevdiklerinizin sağlığıysa. Oysaki Juliet çok mutlu bir kedicik, çünkü ona çok iyi bakıyoruz ve çok seviyoruz. İlgi ve sevgiye boğuyoruz diyebilirim. Bir çok kedi onun kadar şanslı değil, bizim evde hayvan olmak harika bir şey. Şimdi de yine kendi sağlığı için epey paraya kıyıp en iyi yerde ameliyat ettiriyoruz. Yani ortada kahrolacak bir şey yok. Ama Barış Altan Doğan beden-zihin mekanizması, bu tür durumlarda acı çekmeye ayarlı. O yüzden çok da yapacak bir şey yok. Şimdiki ana odaklanarak, geleceğe fazla takılmazsa bu gece ve yarın, daha rahat ve huzurlu olacak herşey Barış için. Yoksa işi zor. Olgun da iş seyahatinde. O yüzden herşey daha bir zor (işte bu da bir şartlanma, karar verilmiş herşeyin zor olacağına!)

Şimdiden geçmiş olsun minik kızım. Bize fazla kızma, senin için neyin iyi olduğuna biz karar verdik. Ev kedisi olmanın zor yanlarından biri de bu, kendi kararlarını kendin alma şansın çok fazla yok.

Başarılı ameliyatlar ve uzun sağlıklı bir yaşam dilekleriyle.

Haydi şimdi anneyle oyuna !!
b.  

Juliet Graf   by B.A.D.

   

Dik Durmak !!!

Hayatımın uzunca bir bölümünde sırt ağrıları çektim. Sırtımın ağrımadığı tek zaman suda yüzdüğüm anlardı. Suyun sağladığı hafiflik, dolayısıyla omurganın taşıdığı yükün azalması ağrıyı hafifletince birden fark ederdim aslında sürekli bende olan ama alışkanlıkla unuttuğum ağrının uzaklaşıverdiğini. İnanılmaz bir mutluluk kaplardı içimi, hiç çıkmak istemezdim sudan, çıkınca hemen geri dönerdi ağrılar. 

Duruş bozukluğum vardı, belki uzunca bir boya sahip olduğum için virgül gibi kapanma ihtiyacindan, belki yıllarca masa başında çalışmaktan. Omuzlarım ve kalçam öne doğruydu. Göğüs kafesim kapalıydı, boynum benden önde giderdi. İçler acısı gibi görünmezdim, sokaktaki herkes gibiydim, hatta durumumun farkında bile değildim. Sadece omuzlarım biraz önde duruyor sanıyordum. Taa ki hayatıma derin bir farkındalık getiren Zeynep Aksoy hocam bana "duruş bozukluğum" olduğunu söyleyene kadar. 

Doğru bir duruşa sahip olmanın, bedeni güçlendirmekten geçtiğini anladığımdan beri insanlara "dik dur" demeyi bıraktım. Çünkü dik duramıyorsunuz eğer sırttaki, omuzlardaki, boyundaki, beldeki bir sürü bir sürü kaslar güçlü değilse. Sadece acı içinde dikleşip, sonra da sönmüş balon gibi eski halinize dönüveriyorsunuz. Ve hiç anlamazdım insanların nasıl olup da dik durduklarını - ki zaten çevremdekilerin çoğu benim gibi olduklarından -, zaten anormal olanlar dik durabilen azınlıktı :)

Ve sonra her şey kendiliğinden düzeldi. Bedenim her gün çalıştığı için kaslarım güçlendi. Esnedikçe, hafifledikçe, başın tepesi kendiliğinden yükselmeye başladı gökyüzüne itip çekmeden. Boyun rahatladı artık başın ağırlığını taşımadığı için. Artık leğen kemiği taşıyordu başımı, daha doğrusu omurga boyunca dağılarak gelen ağırlığından kalanları. Bedenimi esaretten kurtulmuş gibi hissediyorum, bu gerçek bir özgürlük. Ağrısız yaşam. Olabileceğini hiç ummazdım.

"Hayallerimizle aramızdaki tek engel, sadece biziz". 
(Berivan Hocamın (Aslan Sungur) anlattığı bir hikayeden. O da başka bir blog yazısına...) 

Farkındalık ve sevgiyle kalın,
b. 

Nostaljik Barış   by B.A.D.

 

Yavaşlamak

Bir güne bir çok şeyi sığdırmak istiyorum çoğu zaman. Erkenden kalkmak, yoga pratiğimi yapmak, erkencecik kahvaltimi etmek, saate bakıp oooo daha saat 8 buçuk demek... Sonra Juliet'le uzun uzun oynamak, bloguma yazılar yazmak, vereceğim derslere çalışıp, sonra pazar alışverişimi yapmak, arkadaşlarımla sabah kahvesi, ama saat henüz 12 olsun. Sonra yine kedi, bol bol okumak, yine okumak, yazmak... Dernek işleriyle uğraşmak biraz belki, sonra atlayıp yoga okuluma gitmek, hocalarımın derslerine girmek, oradan çıkıp ders verip, eve dönüp, hafif bir akşam yemeği ve Olgunumla keyifli sohbetler. Yine okumak, kedicik, dinlenme ve harika bir uyku...


Ama genellikle bunlarin sadece 3 ya da 4'ünü yapabildiğimde aman çok şükür verimli bir gün geçirdim diye seviniyorum :)) Eh, İstanbul tabii en büyük suçlu bu kadar şeyi 1 güne tıkıştıramamamda. Ama bu kadar koşturmak niye?


Yoga yapmak beni yavaşlatıyor, bunu net olarak hissediyorum. Ayrıca buna izin vermek de çok hoşuma gidiyor. Hızla yürürken yolda, birden kaldırımda yavaaaaş yavaaaş yürüyen biri yüzünden hızım kesilince, kendi kendime 'tamam barış, yavaşla biraz, bu yaşlı teyze seni biraz yavaşlatmak için bir bahane olsun diye gönderildi'  demek hoşuma gidiyor (sanki herkes, herşey bana hizmet etmek durumunda, ne ego!). Hızımı kesince kendimi o kadar huzurlu hissediyorum ki o anda. Nereye koşuyorsun, neden hep bir sonraki adım var kafanda, şimdiki ana gelsene şaşkın. Tadını çıkar attığın adımların, geçtiğin yerlerdeki kokuları, sesleri fark et. Sonra yemek ye yavaş yavaş, her bir baharatın, yiyeceğin tadını fark ederek, zevk alarak. Vapurdan denizi seyret uzun uzun, aksam pişireceğin yemeği düşünmeden. Sonra yemek pişir, aklın yarın katılacağın eğitime kaymadan. Her şeyi tadını çıkararak yap, hayat işte o zaman yaşanılır oluyor.


Ne kadar zor yavaşlamak, bedeni, ruhu ve zihni aynı anda buluşturmak... Ama bir o kadar da muhteşem !!


Farkındalık ve sevgiyle kalın
b.

Üşengeçlikten Hareketle

Dün akşam Yoga Rooms'taki Vinyasa dersimden sonra bir öğrencim bana çok ilginç gelen bir soru sordu: "Ders sırasında yaptıklarınıza hiç üşenmiyor musunuz?" dedi. Kastettiği şey, öğrencileri pozlara hazırlarken yaptığımız küçük hazırlıklardı, Viparita Karani için kalçasının altına battaniye katlayıp yerleştirmiştim. "Yani battaniyeyi bana uzatıp kalçanın altına yerleştiriver demiyorsunuz, özenle katlayıp, ölçüp yerleştiriyorsunuz" dedi. Bu yorumu çok hoşuma gitti ve üzerinde düşündürdü beni :)

Yoga derslerinde hocalar tıpkı birer arı gibi. Bazen ders öncesinde başlıyor çalışma. Sınıfın havalandırılması, ortalık derli toplu mu, temiz mi göz gezdirme. Mumların yakılması, belki müziğin ayarlanması. Hocalık eğitimim sırasında Mey'in (Elbi) derslerini asiste ediyordum. Ondan önce sınıfa gelerek bu hazırlıkları yapmaya bayılırdım. Bazen mumu yakmayı unuturdum veya daha ben mumu yakmadan Mey gelmiş olurdu ve o yakardı. O zaman sanki görevimi eksik yapmış hissederdim kendimi, bir dahaki sefere daha erken geleyim veya tüh nasıl da unuttum düşünceleriyle...Sonra ders başlar, yapılacak pozlara göre öğrencilerin proplarını almaları istenir veya verilir. Tüm pozlarda küçük ayarlamalar, belki battaniye, blok, yastık destekleri için koşuşturup durur hoca. Taa ki Savasana'da herkesin üzeri battaniyeyle örtülüp, göz yastıkları da yerleştirilene kadar. Tabii sınıf 30 kişiyse herkesin üzerini tek tek örtmek mümkün olamayabiliyor.

Asistanlık yaptığım ilk gün, benim için yepyeni bir ufuk açılmıştı. O güne kadar hep yoga yapandım. O gün ilk defa "diğerleri"ni görme imkanım olduğunda çok ama çok şaşırmış ve etkilenmiştim. Yoga yaparken kendinizle ilgilisiniz, arada "yandaki nasıl yapıyor acaba" diye kaçamak bakışlar olsa bile, görme şansı pek yok, yine kendinize dönüp devam ediyorsunuz. Sınıfın bir köşesinden tüm yoga yapanları izlemek ise bambaşka bir deneyim. Birbirinden dünyalar kadar farklı bedenler, farklı duruş kalıpları, farklı derinlikler, nefesler, asimetriler... Bunları bir anda karşımda görmek çok etkileyici ve heyecanlıydı. Ve Mey'in o öğrenciden bu öğrenciye koşuşturup yönlendirmeler yapmasını, kimine kemer, kimine battaniye desteğiyle pozları rahatlatmasını, -bu arada çalan müziği değiştirmeyi de ihmal etmeden :)- izledikçe çok keyif almıştım. Zaten beni de ilk günden itibaren bu heyecana dahil etti ve ben de öğrencilerle birebir ilgilenmeye başladım. Kısa zaman içinde heyecanını ve hevesini bana öyle bulaştırdı ki, ben de her dersimde aynı üşenmezlikle oradan oraya koşturur oldum. Diğer hocalarımda da aynı heves ve ışığı hep gördüm, "bugün canı bir şeye sıkılmış galiba" diye hissettiren hocam hiç olmadı.
 
Merak ettim acaba 20 yıllık bir hoca olduğumda da bugünkü gibi hiç üşenmeden yapacak mıyım bu ritüelleri. Yoksa kaytarmaya başlar mıyım "aman boşver yastığın üzerine oturmayıversin" mi derim. Bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki, o da öğretmekten büyük keyif aldığım. Özellikle yeni başlayanların yogayı ve yoga yoluyla kendilerini derinlemesine keşfetmeleri için bir imkan sunmak ve gelişimlerini gözlemlemek inanılmaz bir mutluluk veriyor. Defalarca aynı cümleleri tekrarlamak, aynı hazırlıkları yapmak hiç zor veya bıktırıcı gelmiyor. Aksine her ders, her öğrenci ayrı bir keyifle geliyor. 


Uzun sözün kısası, yoga farklı bir dünya... Hem öğrenen, hem öğreten için...


Farkındalık ve sevgiyle kalın
b.

Viparita Karani by B.A.D.

       

 

Yoga Yapmayan Sevgili Arkadaşlarıma

Yuvamızda yine bir akşam üstü. Güneş batalı biraz oldu, İstanbul aydınlanmaya başladı yine geceye doğru. Salon camımızın bir tarafındaki koltukta ben, diğerinde kedicik, kararmakta olan şehri izliyoruz. Aslında Juliet manzaradan ziyade havada uçan kuşlarla daha ilgili, ya da arada uzaktan gelen bir miyav veya hav sesiyle. Bense zencefil çayımın son yudumunu da içtim, aklımda şekillenmeye başlayan yazımı yazmak üzere laptopı kucağıma aldım.

Bazen sağlıklı olmak üzerine düşünüyorum. Çevremdeki bir çok arkadaşım, sırt, boyun, bel ağrılarından şikayetçi, hatta bunlara ek olarak çok sık grip, soğukalgınlığı yaşamaktan. Strese bağlı bazı deri problemlerinden. Kronik yorgunluktan. Enerjisizlikten... Tüm bunlar özellikle kapalı ortamlarda uzun saatler ofis ortamında çalışanlarda çok görülen rahatsızlıklar. Olmayan yok, herkeste var.


Çocukluğum çok sağlıklı geçmedi. Sık sık anjin olurdum, boğazım önce kızarır, sonra beyaz iltihaba dönüşür, canım babamın yaptığı penisilin iğneleriyle ancak 5 günde normale dönerdim. Çok sık hastalandığım için terlemem yasaktı. Oyun oynarken fazlaca terlesem, tonton annem (şimdi tonton, o zamanlar "güzel bir kadın olan annem" idi) hemen eve çağırır, oyuna son vermemi isterdi. Ne yapsın kadıncağız o kadar bıkmıştı ki hastalığımdan, çocuk bakımı ile ilgili ansiklopediler devirmiş olmasına rağmen, aslında çocuk ne kadar koşar terlerse o kadar toksin atar diye düşünmüyordu sanırım. Ben de aksi gibi terledim mi hasta oluyordum bir çok teorinin tersine. Ergenlik çağına gelince anjin geçti. Ben de sağlıklı olmanın sporla özdeş olduğuna karar vererek, aerobik (80'lerde çok modaydı malum), bisiklet, yüzme, üniversite yıllarımda tenis, sonrasında fitness ve yoga ile hep hareketli kalmaya çalıştım. Masa başında çalıştığım iş hayatımın ilk yıllarında, boynum, sırtım ağrıyor diye sabah 5'de uyanır, elimdeki basit bir yoga kitabındaki hareketleri 1 saat boyunca yapar, duşumu alır, kahvaltımı eder, işe öyle giderdim. Yoga ve fitness dönüşümlü olarak hayatımda yer almaya devam ettiler, ta ki yolum tamamen yogaya çevrilinceye kadar.

Kısaca şunu söyleyebilirim ki, sağlıklı olmak için elimden geleni yaptım. Hareketten ve iyi beslenmeden uzak kaldığım, stres yoğun zamanlarda hep hastalıklarım arttı, bazen 15 günde 1 grip oldum, omurgamda problemler yaşadım. Yeniden toparlanmak için hep daha fazla çabaladım, ama kendimde gözlemlediğim en belirgin davranış tarzı, pes etmediğimdi.


Neyle uğraşırsam uğraşayım, bedenime iyi davranmak bana hep çok iyi geldi. Kendime hep eğer Tanrı'ya inanıyorsak, en önemli ibadetin öncelikle emanet aldığın bedene iyi bakmak demek olduğunu hatırlattım. Üstelik sağlıklı bir beden, kaliteli bir hayat demek. Yogada biz bunu "sağlıklı bir omurga, sağlıklı bir beden" diyerek, daha da detaylandırıyoruz.

Masa başı çalışma hayatıma son verdikten sonra, ilk 1 ay hastalıktan başımı kaldıramadım. Yıllar süren stresin bir dışa vurumuydu sanıyorum. Ama genel olarak yoga hayatıma yerleştikten sonra sağlığım hep daha iyiye gitti. Neler mi yapıyorum?

•  Yoga yapıyorum :) 
•  Doğru beslenmeye çalışıyorum - bedenime kötü hissettiren şeylerden uzak durmaya. Mesela etli, yağlı, yapay soslu, kimyasal katkılarla tatlandırılmış besinleri vücuduma aldığımda, ilerleyen saatlerde mide ve bağırsaklarımın ne kadar kötü hissettiğini fark ediyorum ve bu tür beslenmeden uzak duruyorum. Bol sebze, tahıl, doğal gıdalar, doğal içecekler almaya, bunlarla ilgili tarifleri uygulamaya çalışıyorum, şimdilik vejeteryen değilim ama et isteğim gittikçe azalıyor
•  Sevdiğim işi yapıyorum - ki bu bir çoğumuz için çok zor, bu konuda kendini akışa teslim etmek ve yüreğinin sesini dinlemek güzel sonuç veriyor, sabır ve zaman yardımıyla
•  Sevdiğim adamla evlendim - mutsuz bir evlilik, yıllarca biriken kızgınlıklar, hastalıklara yol açıyor
•  Evcil hayvanımız var - inanılmaz bir "stres kovucu". Yüzümüzde sürekli bir gülümsemeyle dolanıyoruz evde karı-koca. Ve anladım ki ben çoook sabırlıymışım. Hiçbir yaramazlığı beni kızdırmıyor.

Niyetim burada bir reçete vermek değil. Sadece beni her gördüğünde ağrıdan, sızıdan şikayet eden ama bunları gidermek için hiç bir şey yapmayan, çok sevdiğim arkadaşlarıma seslenmek istiyorum. Tonton annem de bunlardan biri. Ama o artık 75 yaşında ve annemi koşu bandına çıkaramam. Oysa diğerleri, sizler daha gençsiniz. Bedeninize iyi gelecek sayısız seçenekler var, yoga, koşu, fitnessin binbir çeşidi, hoplamak zıplamak her ne olursa. Deneyin, bulun. 

Sağlıklı olmak sizin elinizde. İçinizdeki sesi dinleyin ve gözlemleyin: sağlıklı olmak için bir şeyler yapmak istiyor musunuz? Belki de gerçekten sağlıklı olmak istemiyorsunuzdur. Ve bu da sizin seçiminiz, kaderiniz belki. Bunu da yargılamadan, kendinizi suçlamadan kabul edin. Çünkü doğru ya da yanlış diye bir şey yok -  koşullandırılmalarımızın aksine. Kabullenmek ya da mücadele etmek. İkisi de yanlış değil, doğru da değil. Neyseniz onu yaşayacaksınız.

Sadece kendinizi gözlemlemeye ve tanımaya başlayın.  Ve olduğunuz gibi kabul etmeye. Herşeyinizle.

Tek reçetem bu :) Daha derini başka yazılara.

Farkındalık ve sevgiyle kalın
b.

Juliet - Percereden bakarken   by B.A.D.

     

 

Yogin

Blog izleyicilerimden Belma Obuter'in web sitesinde gördüm bu videoyu. Yoga felsefesiyle ilgili güzel ipuçları veren bir çalışma. Keyifle paylaşıyorum.

Farkındalık ve sevgiyle kalın, fazla hırs yapmayın ;)
b.